Parafia św. Jakuba Apostoła w Ostrowite

Drodzy Parafianie!

Na zakończenie tegorocznej wizyty duszpasterskiej pragnę z głębi serca wyrazić wdzięczność wszystkim, którzy otworzyli przede mną drzwi swoich domów i — co jeszcze ważniejsze — drzwi swoich serc. Każde spotkanie było dla mnie żywym doświadczeniem słów Chrystusa: „Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje”. Dziękuję za przyjęcie kapłana niosącego Boże błogosławieństwo, za Waszą gościnność, dobre słowo, szczere rozmowy, za wspólną modlitwę, która czyniła z naszych domowych spotkań małe „Kościoły domowe”, gdzie Bóg był pośród nas.

Szczególne podziękowania kieruję do dzieci i młodzieży, a zwłaszcza do najmłodszych z przedszkola. Wasza radość, spontaniczność i piękne laurki nawiązujące do kapłaństwa były dla mnie jak świeży powiew Ducha Świętego. W Waszych oczach widać było czystość serca, o której Jezus mówił, że pozwala oglądać Boga. Dziękuję za każdy uśmiech, za Waszą prostą, a jednocześnie głęboką teologię dziecięcego serca, która przypomina, że wiara rodzi się z zaufania.

Z wdzięcznością wspominam również spotkania z osobami starszymi, chorymi i samotnymi. Choć często nie mogą uczestniczyć w życiu parafii tak często, jak by pragnęły, to właśnie one są jej duchowym skarbem. Ich modlitwa, cierpienie i cicha ofiara są jak ukryte filary Kościoła. Dziękuję za otwartość, za zaufanie, za historie życia, które mogłem wysłuchać — historie często naznaczone krzyżem, ale również nadzieją. W tych rozmowach dotykałem tajemnicy wiary, która dojrzewa w ogniu doświadczeń. To spotkania, które mnie ubogaciły i przypomniały, że kapłan uczy się Kościoła przede wszystkim od tych, którzy niosą go w sercu z pokorą i wytrwałością.

Choć niewiele mogłem pozostawić — modlitwę, pamięć i Boże błogosławieństwo — wierzę głęboko, że Pan działa właśnie w tej prostocie. Wizyta duszpasterska nie jest jedynie tradycją, lecz sakramentalnym dotknięciem Boga, który przychodzi w imieniu Kościoła, aby umacniać, pocieszać i jednoczyć. Wierzę, że każde wypowiedziane słowo, każdy znak krzyża, każda chwila wspólnej modlitwy była przestrzenią działania łaski, która — choć niewidoczna — przynosi owoce w swoim czasie.

Niech dobry Bóg wynagrodzi Wam wszelką życzliwość, dobro i otwartość. Niech Jego błogosławieństwo umacnia Was każdego dnia, a Duch Święty prowadzi Wasze rodziny drogą pokoju, wiary i wzajemnej miłości.

Bóg zapłać za wszystko.

Ksiądz Tomasz – Proboszcz